Η πρώτη μέρα του 2ου Plastiras Lake Festival ήταν γεμάτη, μουσική, ωραίο κόσμο, μουσικές στιγμές που τις κουβαλάμε ακόμα και ένα ολόγιομο φεγγάρι που ξεπρόβαλε σαν φωτιά πίσω από τα βουνά και μας κράτησε παρέα όλο το βράδυ, καθώς απολαμβάναμε τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες να μας χαρίζουν το ένα τραγούδι μετά το άλλο, σε ένα από τους πιο όμορφους τόπους του κόσμου χωρίς καμία υπερβολή και συγκεκριμένα στη Λίμνη Πλαστήρα.

Η βραδιά άνοιξε με τους εκρηκτικούς Social Waste και παρόλο που βρισκόμασταν σε έναν τόπο που ξεχείλιζε γαλήνη και ηρεμία, ανέλαβαν με τους φορτισμένους τους στίχους και τον ξεχωριστό τους ήχο, να μας κάνουν να φωνάξουμε μαζί τους το πρώτο «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» της βραδιάς και να μας τρυπήσουν στα αυτιά, στην καρδιά και στο μυαλό, με το όνομα Παύλος Φύσσας και Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος να ηχεί δυνατά από το μικρόφωνό τους, προκαλώντας μια φορτισμένη ησυχία.

Γιατί η μουσική των Social Waste είναι και μια κλωτσιά στη λήθη. Κάθε φορά. Η ενέργειά τους επί σκηνής ήταν εντελώς μεταδοτική, εναρμόνισαν εμάς τους θεατές αμέσως με το περιβάλλον και μας άφησαν την πιο κατάλληλη «αρχή» για αυτό το Φεστιβάλ, θυμίζοντας μας ότι η Τέχνη είναι προέκταση της ζωής και όχι διάλειμμα.

Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήρε ο Εθισμός, ο καθάριος αυτός ράπερ με αυθεντικό άρωμα Μπρονξ στις λέξεις και στην αισθητική του, που κατάπιε τη σκηνή με το πάθος του, που την όργωσε με τις λέξεις του, που την ταρακούνησε με τις πολιτικοκοινωνικές αναταράξεις που προκάλεσε στο μουσικό του διάβα.

Αναμφισβήτητα ο Εθισμός και σε περιεχόμενο και σε λέξεις και σε παραγωγή, είναι από εκείνους τους ερμηνευτές που σπαρταρούν στο τώρα, που σ’ αρέσει δε σ’αρέσει το είδος, κάθεσαι και τον ακούς, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο, γιατί δεν θες να κάνεις κάτι άλλο. Γιατί σε βάζει στον κόσμο του, που είναι ένας ολόκληρος κόσμος και εμείς οι κάπως μεγαλύτεροι, νιώθουμε μια ανακούφιση που ο νεότερος κόσμος μεγαλώνει με τις λέξεις του, που πιστέψτε με, βρίσκονται εκεί, στην ολόσωστη πλευρά αυτής της ιστορίας.

Και πώς συμπληρώνεται αυτό το μουσικό παζλ, στις όχθες μιας υπέροχης λίμνης με φεγγαράδα; Με το ολόκληρο, ολοκληρωμένο και κατακόκκινο σύμπαν της Ιουλίας Καραπατάκη. Με αυτή τη φωνή. Τη δική της. Τη ξεχωριστή. Που σου μιλάει, που σου θυμίζει, που σου λέει ιστορίες, που σου ψιθυρίζει στο αυτί. Με αυτή τη φωνή, που σου προσγειώνει τα πάντα κατευθείαν στην καρδιά.

Διαβάστε περισσότερα στο rosa.gr

https://www.rosa.gr/mousiki/i-rosa-sto-2o-plastiras-lake-festival-day-1-ola-osa-eidame-parea-me-to-fengari-fotoreportaz/